Onder de vlag van mijn stichting De Nutteloze Arbeider van de Onderwereld zet ik, Jasper van der Pijl, sciencefiction op toneel. Als kind was ik verknocht aan alles wat met (nog) niet bestaande wetenschap en technologie te maken had. Ik had een abonnement op KIJK - een tijdschrift over de wetenschap van morgen, keek Starship Troopers bij een vriendje op de bank en kreeg ik van mijn moeder altijd het verwijt dat ik wel wist hoe een drietrapsraket werkt, maar niet waar mijn onderbroeken lagen. De verwondering voor sciencefiction voel ik nog steeds, maar heeft zich ook ontwikkeld: van betovering naar een kritischere fascinatie voor wat technologie belooft en wat ze feitelijk doet. Maakt technologie ons leven onder de streep werkelijk beter, of eigenlijk gewoon anders? 

Ik gebruik sciencefiction om werelden op toneel die op technologisch vlak fundamenteel anders zijn dan de onze, om daarmee iets over onze eigen wereld te zeggen. Daarin zoek ik naar situaties waarin technologie, mens en omgeving elkaar blijven vervormen. Mijn kompas daarbij is de uitspraak van sciencefictionschrijver Frederik Pohl: 

"Een goed sciencefictionverhaal voorspelt niet de auto, maar de file.” 

Daarvoor is theater in mijn optiek het meest interessante medium. Sciencefiction leeft voornamelijk in films, boeken en games - media waarin de fictieve wereld de werkelijkheid makkelijk verdringt. Op het podium blijft de realiteit echter altijd zichtbaar. Daardoor komt de poging om met een scifi-verhaal de werkelijkheid even te verdringen centraal te staan. Dat omarm ik in mijn werk: de onmogelijke poging om te doen alsof een rol kraftpapier op een statief een tijdreisportaal is levert een verbinding tussen maker en toeschouwer die je bij andere media niet kan krijgen.